Roadtrip Argentinië in 10 Dagen: De Mooiste Route

Een roadtrip maken in Argentinië ligt voor de hand, als je kijkt naar de omvang van dit Zuid-Amerikaanse land. Van Patagonië in het zuiden via de regio Buenos Aires tot in het hoge noorden met de regio Salta en de Puna de Atacama. Er zijn veel redenen om met een huurauto een roadtrip door Argentinië te maken. Het liefst hadden we een rondreis gemaakt van de gletsjers in Patagonië naar de vulkanen in Noord-Argentinië. Maar daar hadden we helaas geen tijd voor.

Maar aangezien we toch al in het noorden van Chili – in de Atacama-woestijn – onderweg waren, lag een rondreis door het noorden van Argentinië voor de hand. We zijn weliswaar vanuit San Pedro de Atacama in Chili vertrokken, maar zijn van daaruit direct naar Salta in Argentinië gereden. Van daaruit kun je je roadtrip ook beginnen als je alleen in Argentinië op pad wilt.

We laten je hier de reisroute van onze roadtrip door Argentinië zien, die je prima in twee weken kunt afleggen, en geven je in ons reisverslag ook wat tips over waar je het beste een auto kunt huren en waar je het beste kunt overnachten als je geen camper met daktent hebt.

 

Reistips voor Argentinië: de juiste huurauto vinden

Een huurauto vinden in Argentinië is helemaal niet zo moeilijk. Er zijn, in ieder geval in de provinciehoofdstad Salta, tal van aanbieders (Europcar, Avis enz.) die je ook uit Europa kent. Gewone huurauto’s huren is daar ook helemaal niet zo duur. Op geasfalteerde wegen heb je daar geen problemen mee, maar wat als je ook de pampa in wilt? Dan heb je wel een auto met vierwielaandrijving nodig. Hieronder geven we je wat informatie om de juiste autoverhuurder te vinden.

Een gewone huurauto huren in Argentinië

Als je onze hierboven genoemde reisroute wat inkort en alleen op de hoofdweg N68 of N9 blijft tussen Cafayate in het zuiden en Salta of Humahuaca in het hoge noorden van Argentinië, dan heb je ook geen terreinwagen nodig voor een roadtrip in Argentinië. De wegen zijn overal in goede staat en ook met een kleinere auto kom je prima vooruit.

Dus als je van je roadtrip door Argentinië geen avontuurlijke tocht wilt maken, kijk dan hier gewoon even naar de beschikbare autoverhuurbedrijven en kies een auto die qua prijs binnen je budget past:

Huurauto's vinden in Salta*

Camper met daktent

Omdat we het grootste deel van de nachten in de Puna de Atacama niet in hotels wilden doorbrengen en ook door gebieden wilden rijden waar geen geasfalteerde wegen zijn, hebben we voor een camper gekozen. In ons geval een offroad-geschikte terreinwagen met daktent. Zo konden we onze tent opzetten waar we maar wilden en met ons kleine kampeerfornuis midden in de natuur iets lekkers klaarmaken. Gewoon fantastisch!

Bij het zoeken naar een autoverhuurbedrijf voor de Atacama-woestijn viel onze keuze op Wicked Camper. Dit bedrijf is al actief in de VS en Australië en sinds een paar jaar ook in Chili. Wicked biedt kleine camperbusjes aan, maar ook grote, terreinbestendige vierwielaangedreven auto’s. Meestal met opvallende en kleurrijke ontwerpen. De doelgroep bestaat dus vooral uit jongere mensen, wat je in eerste instantie niet zou denken vanwege de relatief hoge prijzen. Maar in Chili is bijna alles toch al duur.

De standaard huurauto’s bij Wicked zijn kleine minibusjes, die niet echt geschikt zijn voor ruig terrein, zoals we dat tijdens onze rondreis zouden tegenkomen. Voor iets meer geld hebben we daarom een terreinwagen met vierwielaandrijving genomen, zodat we er zeker van konden zijn dat onze auto het niet zou begeven op de extreme wegomstandigheden in de woestijn van Argentinië.

Het probleem hierbij is dat Wicked zijn auto’s alleen in San Pedro de Atacama in Chili verhuurt en niet in Argentinië! Je moet de route dus in Chili beginnen en ook daar eindigen. Maar dat is geen groot probleem. Hoe je reisroute er dan uit zou kunnen zien en waar je allemaal op moet letten, hebben we in een apart artikel op een rijtje gezet.

Camper vs. gewone huurauto

Met een gewone huurauto bedoel ik een auto zonder vierwielaandrijving. Dat zijn hier in de omgeving meestal toch grotere terreinwagens, bijvoorbeeld in de vorm van een Toyota-pick-up. Een gewone huurauto, zoals je die ook in Europa zou huren, is hier weliswaar ook te krijgen, maar we zouden die alleen aanraden als je echt alleen op verharde wegen rijdt (bijvoorbeeld tussen Salta en Cafayate). Anders zijn zulke auto’s niet opgewassen tegen de wegomstandigheden. Maar heel weinig wegen in deze regio zijn geasfalteerd.

Met een camper heb je het voordeel dat je erin of erop kunt slapen. Dus op een matras in de auto of in een daktent. Je kunt er dus vrij makkelijk wildkamperen mee. Wanneer en waar je maar wilt. En dat is in Chili en Argentinië overal toegestaan, behalve op privéterrein natuurlijk. Je bespaart er dus niet alleen geld mee ten opzichte van een hotelovernachting, maar bent ook verzekerd van unieke natuurbelevenissen.

In gebieden waar het ’s nachts erg koud wordt, is het natuurlijk minder prettig om in een tent of zelfs in de auto te overnachten. Misschien zijn we gewoon niet stoer genoeg, maar op meer dan 3500 meter boven zeeniveau daalt de temperatuur ’s nachts al snel onder nul. En de harde wind doet er dan nog een schepje bovenop. Voor zulke gevallen kun je terecht bij herbergen (hospedajes), die je bijna overal vindt.

In de grote steden zoals San Pedro de Atacama (Chili), Salta en Cafayate zijn er genoeg hotels. Maar ook in de afgelegen gebieden van de Puna de Atacama zijn er een paar accommodaties waar je ’s nachts kunt schuilen voor de kou. De prijzen voor eenvoudige accommodaties (die je ook niet op internet vindt) liggen rond de 15-25 euro voor een tweepersoonskamer. Als je meer waarde hecht aan comfort, moet je minstens 50 euro per nacht neertellen.

Waar kun je kamperen tijdens je reis door Argentinië?

De enige plekken waar je tijdens je route door het noorden van Argentinië echt in een daktent (of auto) kunt slapen zonder te bevriezen, liggen tussen Hualfin in het zuiden en Humahuaca in het noorden. Alleen deze regio van Argentinië ligt op bijna 1000 meter boven zeeniveau en biedt daardoor ook ’s nachts aangename temperaturen. Alle andere plaatsen in de Puna de Atacama (bijv. Antofagasta de la Sierra) liggen zo hoog dat het ’s nachts snel afkoelt tot onder nul graden. Hier kun je dus beter gebruikmaken van een van de overal aanwezige ‘hospedajes’ (eenvoudige particuliere accommodaties).

Roadtrip door Argentinië: onze reisroute in het noorden

Onze reisroute door Argentinië voerde ons met de klok mee door het noordwesten van het land (en daarbij ook door de Puna de Atacama) en kan grofweg worden onderverdeeld in de volgende stops:

1. Salta
2. Quebreda de las Conchas
3. Cafayate
4. El Penón
5. Campo de Piedra Pomez
6. De vulkaan Cono Arita
7. Ojos del Mar en Desierto del Diabolo
8. San Antonio del Cobres

Als je de tijd goed neemt, kun je twee weken aan deze reisroute besteden. Maar je kunt deze route ook in 8 tot 10 dagen afleggen als je minder tijd hebt.

Extra bestemmingen met een gewone huurauto

Als je de onherbergzame en moeilijk begaanbare landschappen in de Puna de Atacama (het gebied tussen de Ruta Nacional 40 en de Chileense grens) wilt overslaan, dan volstaat een eenvoudige huurauto met voorwielaandrijving. We hebben hiervoor een paar extra bestemmingen voor je opgeschreven, zodat je ook je twee weken vol kunt maken.

Deze bestemmingen liggen allemaal ten noorden van Salta en zijn maar heel moeilijk in een rondreis op te nemen zonder over zandwegen te rijden. Je moet dus vanuit Salta via de RN9 naar het noorden rijden en vanaf de meest noordelijke plaats weer terug via dezelfde route.

Dag 1 | Salta

In Salta zijn we tijdens onze roadtrip door Argentinië niet lang gebleven. We zouden het jullie ook niet aanraden. Als je dezelfde dag nog verder kunt rijden, dan moet je dat zeker doen.

De stad heeft niet veel te bieden en is nogal grijs en onaantrekkelijk. Het enige mooie uitkijkpunt is volgens ons de huisberg San Bernardo. Die kun je makkelijk met de auto bezoeken (of anders met de kabelbaan of te voet) en je hoeft ook geen toegangsprijs of parkeerkosten te betalen.

Je kunt helemaal naar de top rijden en genieten van het geweldige uitzicht over Salta. Het 360°-uitzicht vanaf boven laat je de enorme omvang van deze grote stad zien en vormt een schril contrast met de andere steden op deze reisroute. Boven zijn er ook een restaurant en toiletten. De Argentijnen gebruiken de berg trouwens ook om ’s ochtends te sporten. We zijn onderweg veel joggers en hondenuitlaters tegengekomen die de kilometerslange weg naar boven hebben gewandeld of gejogd.

Je hoeft daar boven trouwens niet langer dan een uur door te brengen, dus je kunt de eerste dag van je roadtrip beter besteden aan het inpakken van je huurauto of even bijkomen van de reis in het hotel. De volgende ochtend moet je dan vroeg vertrekken.

Dag 2 3 | Quebrada de las Conchas

De route tussen Salta en Cafayate via de RN68 (ook wel Quebrada de las Conchas genoemd) behoort tot een van de mooiste routes van Argentinië, lees je overal… en ja, daar zijn we het helemaal mee eens. De ongeveer 200 km lange route laat je voortdurend versteld staan van de wonderen van de natuur. De kleuren in de Quebrada de las Conchas neigen naar roodbruin-leemachtig en vormen steeds weer nieuwe patronen links en rechts van de weg. Daarnaast stroomt in het midden van de kloof de – afhankelijk van het waterpeil – min of meer woeste Rio las Conchas, wat de Quebrada de las Conchas nog eens een heel bijzondere sfeer geeft.

Op het traject tussen Salta in het noorden en Cafayate in het zuiden kun je ook steeds weer prima wildkamperen, even weg van de weg. Het mooiste deel van de route begint iets minder dan een uur rijden ten zuiden van Salta en eindigt vlak voor Cafayate. Hoewel we Cafayate zelf ook heel mooi vonden en – hoewel het er best toeristisch aan toe gaat – ook heel relaxed.

We hebben in totaal 2 dagen en 2 nachten op de route doorgebracht, terwijl je er eigenlijk maar 3-4 uur voor nodig hebt als je weinig tijd hebt. Er worden ook begeleide tochten* aangeboden vanuit Salta en Cafayate, waarbij je binnen 1-3 dagen langs de vele bezienswaardigheden wordt geleid.

Avontuurlijke tochten vanuit Salta of Cafayate | Bekijk prijzen*

De wegen zijn echter in topconditie en daardoor ook prima te berijden met een kleine huurauto. Onderweg zijn er prachtige uitzichtpunten, bijzondere bezienswaardigheden en ook wat kortere wandelroutes. En als je onderweg op deze route ook ergens overnacht, kun je in alle rust en afzondering genieten van de prachtige zonsopkomsten en -ondergangen in deze regio.

Meer info over deze Argentijnse panoramaweg vind je in ons aparte reisverslag:

Dag 4-5 | Cafayate

Aan het einde van de prachtige Quebrada de las Conchas ligt het stadje Cafayate, dat daardoor natuurlijk toeristisch is, maar toch absoluut de moeite waard. Het is het startpunt voor de wijnstreek rond Cafayate en is populair bij wandelaars en mountainbikers.

Er is hier een mooi stadscentrum met een gezellige Zócalo (hoofdplein) en ook een aantal koloniale gebouwen. Daarnaast zijn er veel souvenirwinkels en diverse restaurants waar je heerlijke empanadas kunt eten. Perfect voor een wat langere stop tijdens je roadtrip door Argentinië.

Je kunt hier prima 2-3 dagen doorbrengen met het kopen van souvenirs, uitstapjes maken en lekker door de stad slenteren. Daar is Cafayate echt bij uitstek geschikt voor. De stad weet een geweldige mix van toerisme en authenticiteit te creëren, zonder daarbij te druk of te verlaten over te komen. We hebben ons in de 3 dagen dat we hier in totaal waren echt heel op ons gemak gevoeld en het is onze favoriete stad geworden tijdens onze rondreis door Chili en Argentinië.

Hotelaanbeveling in Cafayate

Als je op zoek bent naar een gezellig hostel dat ook nog eens supercentraal ligt, kunnen we je Hostel Cielito Lindo* aanraden.

Cielito Lindo

– Moderne kamers
– Heerlijk ontbijt
– Supervriendelijk personeel
– Centraal gelegen
– Gezellige tuin

Hostel Cielito Lindo | Bekijk prijzen*

Geld opnemen in Cafayate

Dat is in Argentinië, maar vooral in Cafayate, altijd een beetje lastig. Er zijn twee banken in de stad, waarvan er één tijdens ons verblijf helemaal geen contant geld meer had en bij de andere stond altijd een enorme rij voor de deur.

We stonden ongeveer een half uur in de rij voordat we aan de beurt waren, en in die tijd daalde het aantal geldautomaten in de bank dat nog geld uitgaf van vier naar slechts één.

Ik was al bang dat we geen contant geld meer zouden kunnen krijgen, wat erg vervelend zou zijn, omdat je de meeste dingen, zoals bijvoorbeeld bij tankstations, alleen contant kunt betalen.
Uiteindelijk is het gelukkig toch nog gelukt. Maar in deze regio moet je altijd zoveel geld opnemen als mogelijk is, want vooral in de afgelegen dorpjes van de Puna de Atacama kun je alleen contant betalen.

Dag 6 | Wandeling naar de Rio Colorado (Cafayate)

Nadat je een dagje in Cafayate hebt uitgerust, is het tijd om weer iets avontuurlijks te ondernemen. Na even in onze reisgids* te hebben gekeken, vonden we de wandeling naar de Rio Colorado.

Als je de Rio Colorado wilt bewandelen, hoef je maar een paar kilometer de stad uit te rijden en de auto in de buurt van een camping te parkeren. De wandeling zelf loopt door een prachtig groene kloof langs een klein riviertje en eindigt bij een mooie en helemaal niet zo kleine waterval. Je kunt hier het beste ’s ochtends al beginnen, anders verdwijnt de zon gewoon te vroeg achter de bergen.

Over de wandeling naar de Rio Colorado hebben we trouwens ook een apart reisverslag geschreven:

Dag 7 | Rit naar El Penon

De zevende dag van onze reis door Argentinië was helaas een reisdag. We moesten wat kilometers maken om, na onze extra dag in Cafayate (we probeerden onze terreinwagen van Wicked Camper te laten repareren, omdat de vierwielaandrijving niet werkte), weer wat in te halen en de Puna de Atacama te bereiken.

Dus zijn we na het ontbijt snel naar de bakker gegaan, hebben geprobeerd nog wat geld op te nemen en onze twee jerrycans, die we van de monteur hadden gekregen, vol te maken. Ik schrijf bewust ‘geprobeerd’, want beide dingen zijn helaas niet gelukt. De bank had helaas geen geld en de pompbediende wilde onze jerrycans helaas niet vullen. Zijn in het Spaans gemompelde uitleg heb ik helaas niet begrepen. Dus moesten we onze noodjerrycans maar bij een ander tankstation onderweg vullen.

De RN40 tussen Cafayate en Hualfin is veel vlakker en breder dan de RN68 tussen Cafayate en Salta. Het is grotendeels een weg door een uitgestrekte, vlakke steppe, omzoomd door hoge bergmassieven. Bedekt met zand en vlakten met lichtgroene struiken waar af en toe een enkele boom uit steekt. Als je hier stopt, wordt de doodse stilte alleen onderbroken door het af en toe gesnuif van ezels of rammelende geluiden uit het struikgewas (zijn er hier eigenlijk ratelslangen? We weten het niet.)

De wegen die we tijdens onze rit doorkruisen, zijn vaak kilometerslange, kaarsrechte wegen die tot aan de horizon lijken te reiken. Ons begrip van uitgestrektheid en afstand wordt hier opnieuw bijgesteld.

Onderweg komen we langs de stad Santa Maria, die iets groter is dan Cafayate, maar daarentegen totaal niet toeristisch is en ook niet zo’n fijne sfeer heeft. Maar je kunt hier wel goed je voorraad boodschappen aanvullen, tanken (ook jerrycans worden hier bij het plaatselijke Perisol-tankstation gevuld) en geld pinnen.

Nog een keer voltanken in Hualfin

Onze rondreis door Argentinië gaat verder naar Hualfin, waar we weer afslaan naar het rustige dorpje en bij het supermoderne tankstation de tank volgooien. Dit kan trouwens, net als bij de meeste tankstations, alleen met contant geld.

Kort na Hualfin slaat de RP43 af naar Antofagasta de la Sierra, die we vandaag alleen tot aan El Penon willen volgen.

We dachten eigenlijk dat vanaf hier weer de grindweg zou beginnen. Maar niets daarvan, de weg is mooi geasfalteerd en er zijn maar korte stukjes die je als grindweg kunt noemen. Toch gaat het vanaf het begin al behoorlijk steil omhoog en onze arme terreinwagen heeft het flink zwaar om de hellingen te beklimmen. Af en toe moet ik zelfs terugschakelen naar de tweede of zelfs de eerste versnelling, hoewel het er voor mij helemaal niet zo steil uitziet. Maar de ijle lucht – we zitten inmiddels weer op bijna 4000 meter hoogte – speelt daar waarschijnlijk ook een rol in.

Het fantastische landschap begint

Na ongeveer 1,5 uur begint dan toch een aaneengesloten grindweg, die echter relatief recht en makkelijk te berijden is. Er zijn nauwelijks kuilen en je hoeft slechts een paar kleine riviertjes met lage snelheid over te steken. Wie van autorijden houdt, komt hier helemaal aan zijn trekken. Ik (Andreas) heb enorm genoten van de route. Daarom hebben we bij ons meestal de afspraak dat Sabrina de ‘saaie’ asfaltwegen rijdt en ik de ‘spannende’ grindwegen.

Het landschap tijdens de rit is weer ontzettend fantastisch. Eindeloze uitgestrektheden, veel guanaco’s, hier en daar een ezel en zelfs struisvogels hebben we hier gezien. Je kunt hier weer bijna tot aan de horizon kijken en als je denkt dat de weg toch niet nog hoger kan gaan, gaat het na de volgende heuvel nog steiler omhoog.

Onderweg zijn we zelfs langs een paar duinen gereden die vanaf de uitlopers van de bergen tot aan de weg reiken. We vonden het echt te gek om hier in zo’n gebied ineens zulke enorme hoeveelheden zand tegen te komen.

El Penón zie je al van veraf, omdat het lijkt op een groene oase in de verder kale steppe. Overal bomen en veel huizen, verschillende speeltuinen en ook een paar hospedajes (herbergen), zodat je hier niet in een tent hoeft te overnachten.

Onze accommodatie (Hospedaje Don Carmelo) hadden we van tevoren al gevonden via de iOverlander-app en we waren er erg tevreden over. We betaalden 800 ARS (16 euro) voor 2 personen inclusief ontbijt.

Ontbijt betekent in Argentinië meestal brood, jam en koffie. We hebben een tv, een verwarmingsventilator, ontzettend veel dikke dekens en ook een eigen badkamer in de kamer. Wat wil je nog meer? Nadat we op ons gasfornuis voor de garage nog wat te eten hebben klaargemaakt, kruipen we in onze kamer en maken we plannen voor de komende dagen.

Dag 8 | Wonderbaarlijke rotsen bij Campo de Piedra Pomez

De achtste dag van onze Argentinië-reis staat helemaal in het teken van offroad rijden. We zijn vanuit El Penon in ongeveer 1,5 uur naar het Campo de Piedra Pomez gereden. Het grootste deel daarvan is (volgens het bord naast de weg) een “4×4 only”-route. Omdat we in Cafayate tevergeefs hadden geprobeerd onze vierwielaandrijving te laten repareren, brak het zweet me natuurlijk een beetje uit.

Wat als we ergens vast komen te zitten? Stel dat we met vierwielaandrijving zo’n zandkuil makkelijk zouden kunnen overwinnen, maar dat we gewoon niet verder komen omdat onze vierwielaandrijving ‘een mechanisch probleem’ heeft? En trouwens, wat voor een waanzinnige route zal dit wel niet zijn, als er bij de ingang van de weg een ‘Touristic Check’ wordt uitgevoerd, waarbij normaal gesproken (gelukkig zat er tijdens onze doorrij geen iemand in) de binnenkomende auto’s worden gecontroleerd?

Maar ja, het helpt niets. Zonder het te proberen, zullen we het nooit weten. Dus reden we maar.

De route naar de Piedra Pomez is, zo kan ik na onze terugkeer zeggen, behoorlijk zwaar te noemen. Met een gewone huurauto zou ik deze route absoluut niet rijden. Ook al hadden we geen vierwielaandrijving, we hadden wel veel bodemvrijheid, dikke profielbanden en over het algemeen een heel robuuste auto. In het begin is het pad nog vrij makkelijk te berijden, ook omdat het continu bergafwaarts gaat.

De weg wordt steeds onbegaanbaarder

Maar na een tijdje kom je af en toe zandbanken tegen, krappe bochten waar je niet doorheen kunt kijken en een ondergrond met heel scherpe stenen, waar normale autobanden waarschijnlijk al lang geknapt zouden zijn. Maar op zich was het superleuk om deze route te rijden en zo is eens te meer bewezen dat de weg toch het doel is.

Vaak was er helemaal geen weg meer te zien, of laten we zeggen: geen spoor. Vaak was het spoor dat je moest volgen ook zo breed dat je kon kiezen of je 100 meter verderop links of rechts wilde rijden. Meer dan eens heb ik voor de zekerheid even in de Maps.me-app gekeken om er zeker van te zijn dat we nog op de juiste route zaten.

Omdat de auto natuurlijk de hele tijd enorm rammelde, gingen tijdens de rit niet alleen onze eieren in de koelbox kapot (daarvoor zouden we later een lekkere omelet krijgen), maar ook een paar van onze 5-liter waterflessen waren het rondvliegen in de kofferbak beu en kregen hier en daar een klein lekje. Na een korte pauze moesten we niet alleen water overgieten in andere bakjes om niet alles te verliezen, maar zijn we ook wat rustiger gaan rijden.

Eindelijk aangekomen

Aangekomen bij de onwerkelijk symmetrische rotsformaties van Piedra Pomez, parkeerden we de auto langs de ‘weg’ en betraden we de rotsenzee die zich voor ons uitstrekte. Al van ver konden we dit eindeloze witte landschap zien en vroegen we ons af wat dat precies zou zijn. Pas van dichtbij kon je de rotsen zien, die 1 tot bijna 10 meter hoog waren en allemaal in honderden parallelle lijnen leken te staan. Ook waren ze bijna allemaal aan de buitenkant wit en aan de bovenkant bruin. Een vreemd gezicht. Alsof iemand deze rotsen met de hand had gemodelleerd.

Campo de Piedra Pomez: het hoogtepunt van de Puna de Atacama

We zijn op een paar rotsen geklommen en hebben heel veel foto’s gemaakt. We waren ook het grootste deel van de tijd helemaal alleen in dit maanachtige landschap. We konden onze verbazing maar niet onderdrukken.

Nadat we nog een kleine lunch hadden klaargemaakt en opgegeten (die omelet), gingen we weer op weg terug. We wilden eigenlijk nog even een uitstapje maken naar de Laguna Carachi Pampa, die op de terugweg richting El Penon bij een afslag ligt. Maar omdat de paden op maps.me zich steeds verder vertakten en we niet wisten of we nog wel op de goede weg waren, besloten we om te keren. Beter het zekere voor het onzekere nemen. We wilden in deze afgelegen streek liever niet stranden.

De weg naar Antofagasta de la Sierra

Toen we weer op de ‘hoofdweg’ zaten, sloegen we af richting Antofagasta de la Sierra. De weg was grotendeels (vers) geasfalteerd en daardoor heel goed berijdbaar. In ruim een uur waren we bij de plek waar we wilden overnachten. Onderweg passeerden we vlak voor Antofagasta de gelijknamige vulkaan. Die is eigenlijk helemaal niet zo spectaculair, maar wat hem bijzonder maakt, is de zee van zwarte lavasteen die hem over een oppervlakte van meerdere vierkante kilometers omringt. Een fantastisch gezicht, vooral vanuit het vogelperspectief van mijn drone*.

Vlak achter de vulkaan, die je trouwens ook kunt beklimmen, hebben we nog even gepauzeerd bij de gelijknamige lagune van Antofagasta. Die zit vol met vogels, riet en we hebben zelfs een kleine flamingo gezien. Echt een kleine oase. Nauwelijks te geloven dat we nog maar een uur eerder op een totaal onherkenbare plek waren, zonder planten, dieren of water.
Rond 17.00 uur kwamen we dan aan in het kleine Andesdorpje Antofagasta de la Sierra en zochten we het kleine hostel op dat Sabrina al via iOverlander had uitgezocht.

Tips voor Antofagasta de la Sierra: Hier vind je een tankstation, een geldautomaat en verschillende kiosken en restaurants om je voorraad eten aan te vullen.

Dag 9 | Op naar de vulkaan Cono Arita

De volgende dag van onze roadtrip door Argentinië is helaas weer een zware rijdag. Ons eigenlijke doel voor deze dag was de Cono Arita. Een piramidevormige rots midden in een enorme zoutvlakte. De rit ernaartoe vanuit Antofagasta kun je gerust extreem zwaar en slopend noemen. De route bestaat uitsluitend uit een grindweg en is op sommige stukken zo hobbelig en steil dat we ons in de eerste versnelling de hellingen omhoog hebben moeten worstelen. Het schudde en trilde de hele tijd. Slechts enkele stukken waren zo begaanbaar dat je daar over langere stukken 80 km/u kon rijden. Dit natuurlijk alleen als je de wegomstandigheden voor je nauwkeurig in de gaten houdt.

Je overwint ook enorme hoogteverschillen, soms afwisselend in korte afstanden. Om de Salar de Antofalla over te steken, daal je in een mum van tijd zo’n 600 hoogtemeters af, om direct na de Salar die 600 meter weer omhoog te moeten werken. De Salar zelf is echter prachtig om te zien en tijdens de afdaling kom je ook langs verschillende miradors (uitkijkpunten) waar je je bewust wordt van de onvoorstelbare omvang van de Salar.

Na ongeveer 4,5 uur hebben we (met een paar korte pauzes) de 150 km van Antofagasta naar Cono Arita eindelijk achter de rug. Tijdens de hele rit zijn we maar één auto tegengekomen.

De Salar de Arizaro

We bevinden ons nu op de Salar de Arizaro, de op twee na grootste zoutvlakte (na die in Uyuni, Bolivia en die in de Atacama-woestijn, Chili) in de Andes. Je rijdt eerst een paar kilometer langs de rand van de salar, totdat je eindelijk de contouren van de Cono Arita ziet. Tijdens de rit vallen je ook al de vele vrachtwagens op die je hier tegenkomt. De weg is hier dan ook beter onderhouden. Op de Salar worden – momenteel nog op kleine schaal – grondstoffen zoals zout en verschillende metalen gewonnen.

Op sommige stukken van de Salar zie je al duidelijk de sporen van de industriële winning. Er rijden veel graafmachines rond op de Salar die de grond omwoelen. We hopen dat dit de komende jaren niet nog erger wordt, zodat dit unieke landschap niet nog meer wordt aangetast.

Aangekomen bij de Cono Arita

Eindelijk aangekomen op de parkeerplaats van de Cono Arita, zetten we onze auto naast de enige andere auto en beginnen we te staren. De stenen piramide ligt ongeveer 1 km verderop. Met de auto kun je niet dichterbij komen, maar te voet wel. Maar we besparen onszelf de lange tocht over de vlijmscherpe stenen van de Salar. Je mag de Cono sowieso niet beklimmen. Om religieuze redenen, zo hebben we gelezen.

We beperken ons tot het maken van een paar foto’s en drone-opnames. Dat het die dag bewolkt is en het onderweg zelfs een beetje heeft geregend, doet de foto’s juist goed, vind ik. Een simpele blauwe achtergrond zou voor deze rotspiramide ook niet passen. De donkerblauwe wolkenachtergrond maakt de foto’s nog iets majestueuzer.

Eigenlijk wilden we na het bezoek aan de Cono Arita nog doorrijden naar Caipe. Maar vanwege tijdgebrek besloten we deze omweg over te slaan en rechtstreeks naar Tolar Grande te rijden, dat 1,5 uur verderop ligt. De weg ernaartoe is eigenlijk goed aangelegd vanwege de vele vrachtwagens, maar toch worden we weer flink door elkaar geschud en komen we kort voor 18.00 uur helemaal uitgeput aan. Omdat we vanwege de hoogte en de daarmee gepaard gaande kou ’s nachts niet in de daktent willen slapen, gaan we weer op zoek naar een slaapplaats.

Dat blijkt deze keer echter wat lastiger. Er zijn wel een paar ‘Hospedaje Familiar’ (privékamers bij de lokale bevolking) in het dorp, maar de meeste zitten vol of doen gewoon de deur niet open. Uiteindelijk hebben we toch nog een kamer met een tweepersoonsbed gevonden voor 900 ARS (ongeveer 18 euro) voor ons allebei. Het is weliswaar niet supergroot of megacomfortabel, maar in ieder geval warm ’s nachts en met een warme douche ’s ochtends.

Dag 10 | Ojos del Mar en Desierto del Diabolo

Vroeg in de ochtend vertrokken we naar de Ojos del Mar, die maar een paar kilometer buiten Tolar Grande liggen. De Ojos del Mar zijn diepe gaten in een kleine zoutvlakte, die door bacteriën een interessante groene kleur hebben aan de rand. In het midden zijn ze echter, vanwege de diepte, pikzwart. Vandaar ook de naam ‘Ogen van de Zee’. De kleuren van deze ogen komen het meest indrukwekkend tot hun recht in de middagzon, omdat de zon dan ook de diepte van de gaten bereikt en de kleuren het best tot hun recht komen.

Tijdens ons bezoek waren we weer helemaal alleen, wat de sfeer van zo’n plek nog eens extra benadrukt. We hebben veel foto’s gemaakt en ik vloog met de drone rond om de Ojos van bovenaf te kunnen bekijken.

Nadat een bewaker of zogenaamde ordehandhaver – waar hij ook zo snel vandaan kwam – ons luidkeels erop wees dat je hier niet met een drone mag vliegen, zijn we verder gereden.

Omdat de wegen vanaf de Cono Arita – vanwege het vrachtverkeer – al in relatief goede staat waren, verliep de verdere rit vrij vlot. Het was weliswaar nog steeds een onverharde weg, maar met zo weinig kuilen en oneffenheden dat je best vlot vooruit kon komen. Geen vergelijking met het stuk tussen Antofagasta en de Cono Arita.

Desierto del Diabolo

Onze volgende stop was de Desierto del Diabolo. Een indrukwekkend landschap van roodbruine leemheuvels waar je kilometerslang doorheen rijdt op weg naar het noorden.

Eerst kon je het alleen in de verte al zien aankomen, maar hoe dichterbij je kwam, hoe duidelijker het werd dat we binnenkort door de roodbruine heuvels van de Duivelswoestijn zouden rijden. We hadden er heel veel zin in, want we hadden thuis al foto’s van deze woestijn gezien, maar wisten niet precies waar die lag.

Het was nog maar net een uurtje rijden sinds we Tolar Grande hadden verlaten, maar het landschap was al compleet veranderd. In plaats van grijze rotsen zag je alleen nog roodbruine klei. Als je de aangegeven vrachtwagenroute neemt in plaats van de autoroute, rijd je als het ware door een smalle kloof waar links en rechts de rode heuvels hoog opstapelen. Een heel indrukwekkend schouwspel. Je waant je op Mars. Toen ik (Andreas) probeerde een van die leemachtige heuvels te beklimmen, had ik nogal wat moeite, omdat de leemachtige massa tijdens het klimmen steeds weer afbrokkelde.

Na nog een paar uur over hobbelige wegen bereikten we eindelijk de hoofdweg die tussen Salta en de Paso de Jama (grensovergang naar Chili) loopt. Dit laatste stuk was dus geasfalteerd en daardoor weer heel makkelijk te rijden.

Vertrek naar Chili of doorreis naar Salta

We zijn tijdens onze rondreis verder gereden naar San Pedro de Atacama in Chili en hebben daarom bij de grensovergang Paso de Jama overnacht.

Vlak voor de grens zit er bij een tankstation een klein hotel. Het YPF-hotel in Jama was niet zo mooi en modern ingericht als we hadden gehoopt en helaas hadden de ramen – zoals eigenlijk overal in Argentinië – geen afdichting, waardoor de ongelooflijk harde wind van buiten door alle kieren de kamer binnenkwam.

Maar als je je reisroute weer in Salta wilt afsluiten, hoef je hier niet te overnachten, maar moet je de andere kant op rijden en eerst naar San Antonio del Cobres gaan.

Dag 11 | Via San Antonio del Cobres terug naar Salta

San Antonio del Cobres is een klein (voormalig) mijnwerkersstadje met veel stof en veel minder charme. Toen de mijnen in de omgeving en de bijbehorende spoorlijn nog in bedrijf waren, bruiste het hier waarschijnlijk van het leven. Maar sinds de sluiting is het hier blijkbaar een stuk rustiger. Het plaatsje is heel geschikt om even door te rijden en te tanken, maar meer tijd hoef je hier volgens ons niet door te brengen.

In San Antonio moesten we ook eerst wat contant geld halen, daarna gingen we naar een klein restaurantje, aten een niet al te lekkere pizza en gebruikten daar het internet om even thuis te laten weten dat we er waren. Want in de Puna de Atacama hadden we geen mobiel bereik.

Je hoeft hier niet veel tijd door te brengen en alleen in noodgevallen een overnachting in te plannen. De stad heeft niet echt veel te bieden, bovendien ben je in iets minder dan 2 uur in Salta. De rit is weer eens meer dan spectaculair.

Links en rechts van de weg duiken langzaam maar zeker kleurrijke bergen op. Als je verder bergafwaarts rijdt (Salta ligt op iets meer dan 1000 meter hoogte), kan het behoorlijk bewolkt worden en zelfs gaan regenen. Wauw, zoiets hadden we al meer dan een week niet meegemaakt. De klimaatverandering deed ons lichaam echter heel goed. Eindelijk konden we weer ontspannen ademhalen.

Aangekomen in Salta kan je roadtrip door Argentinië ten einde lopen. Of je voegt nog een paar bestemmingen ten noorden van Salta toe, die we hierboven in het hoofdstuk ‘Extra bestemmingen met een gewone huurauto’ hebben voorgesteld.

Roadtrip Argentinië – Conclusie en reistips

• Warm blijven
  Neem genoeg dekens en een slaapzak mee. Vooral op grote hoogte wordt het ’s nachts behoorlijk koud. Bij Wicked Camper hebben we wel genoeg gratis dekens en slaapzakken gevonden. Maar daar moet je niet per se op rekenen.
• Voorraad
  Koop genoeg water en gas voor onderweg. En natuurlijk ook wat eten om in te slaan. Er zijn weliswaar in elk klein dorpje kiosken met het hoogstnodige, maar bijvoorbeeld gas is niet overal verkrijgbaar. En je wilt je eten toch niet koud eten? Bovendien wil je natuurlijk ook voorbereid zijn op een noodgeval, als de auto kapot gaat en je een tijdje op jezelf bent aangewezen totdat er hulp komt.
• De routes
  De routes tijdens een roadtrip door Argentinië zijn langer dan je denkt. De app maps.me geeft ze weliswaar altijd relatief nauwkeurig aan, maar omdat de meeste routes echt heel lastig te rijden zijn, heb je altijd meer tijd nodig dan je van tevoren dacht. En dan heb ik de fotostops nog niet eens meegerekend.
• Apps
  Superhandig tijdens een roadtrip door Argentinië zijn de twee apps iOverlander en maps.me. De tweede is als offline navigatie-app net zo bruikbaar als Google Maps. iOverlander biedt daarentegen een schier eindeloze lijst met overnachtingsmogelijkheden voor campers en tenten, en daarnaast ook nog info over fotolocaties en bezienswaardigheden. Deels zelfs met actuele reacties. Helaas werkt de app niet helemaal offline, dus je kunt het beste de kaarten die je later nodig hebt alvast online doornemen; dan zouden ze offline nog uit de cache van je telefoon moeten kunnen worden opgehaald.

---

Hebben jullie nog vragen over ons reisverslag over onze reis naar Argentinië of hebben jullie zelf andere ervaringen opgedaan? Laat gerust een reactie achter.